این کار رو نکنیها! آبرومون میره.» «با این کارِت آبروم رفت!» «مهمان آمد آبروداری کردیم.» ...چنین جملههایی را زیاد میشنویم؛ جملههایی شامل واژه «آبرو». آبرو واژهای است که در میان ما ایرانیان بسیار استفاده می شود. بیاییم از خودمان بپرسیم چرا «آبرو» اینقدر برای ما ایرانیها مهم است؟ آیا واقعا مهم است، یا اینکه ما بر اساس باورهای نادرست آن را بیش از حد مهم و حیاتی میدانیم؟
اما این آبرو چیست که ما تا این حد برایش اهمیت قائلیم؟ در پاسخ باید گفت: چیزی که ما آن را «آبرو» مینامیم، در بیشتر مواقع به معنای «تایید دیگران» است. یعنی اگر میگوییم: «آبرویم نرود»، منظورمان این است که اعتبارمان نزد دیگران خراب نشود. به عبارت دیگر، «آبروداری» در جامعه ما به این معنا جا افتاده که دیگران ما را نفی نکنند؛ ما را بپذیرند و تاییدمان کنند.
در مشرقزمین و بهویژه در کشور خودمان، مردم به «آبرو» و «آبروداری» بسیار اهمیت میدهند. یک دلیل این قضیه آن است که به دلیل شیوه تربیتمان از کودکی تا مدرسه و...، به نظر دیگران دربارۀ خودمان خیلی اهمیت میدهیم.