ازدواج جوانان مسئله مهمی است که بزرگترهای خانواده و بزرگان جامعه باید نسبت به انجام آن اهتمام ویژه داشته باشند زیرا در غیر این صورت مشکلات عدیده ای جوانان و جامعه را تهدید می کند. نویسنده این مطلب نگاهی اجمالی به پدیده افزایش سن ازدواج دارد .
جامعه ما در حال حاضر دو ویژگی بارز دارد: یکی اینکه جامعه ای جوان است و دوم آنکه در حال گذار از زندگی سنتی به زندگی مدرن است. این دو ویژگی اقتضائات و عوارضی دارد، که یکی از آنها مسئله ای به نام بالا رفتن سن ازدواج و نیز افزایش میل به تنها زیستی و زندگی انفرادی جوانان است.
مسئله بالا رفتن سن ازدواج و تمایل به زندگی مجردی، که دو روی یک سکه اند، هر چند دامن گیر پسران و دختران است اما از آنجا که پسر به لحاظ فیزیولوژیک و نیز فرهنگی هر چقدر سنش بالا برود مشکلی برای ازدواج ندارد (البته این از ناگواری های فرهنگ ماست و حقیقتا باید جو جامعه طوری باشد که پسرها نیز مجبور شوند در سنین پایین تر و مناسب تر ازدواج نمایند) بنابراین، این مسئله و مشکل بیشتر دامن گیر دختران است و در واقع معضلی است که در فرهنگ ما از آن با عنوان ترشیدگی دختران یاد می شود. (البته این تعبیر هرگز مناسب نیست ولی در جامعه رایج است) البته به نظر می رسد این پدیده بیشتر بستگی به ویژگی های فیزیولوژیک زن داشته باشد تا به شرایط محیطی و فرهنگی و حتی وجه فرهنگی آن را نیز می توان به نوعی ریشه دار در مسئله فیزیولوژیکی آن قلمداد کرد. چرا که بهترین سن باروری برای دختران زیر سن ۳۰ سالگی است و حداکثر سن مناسبی که اطبا برای باروری توصیه می کنند، ۳۵سالگی است و بارداری بالاتر از سن سی و پنج سالگی را برای مادر و کودک دارای عوارض منفی می دانند.