مددکاری اجتماعی

خب, فعلاً که ما نمیتونیم نظام تحصیلی رو تو ایران عوض کنیم و بگیم که از فردا مدارس و دبیرستانها مخلوط بشن؛ اما خب, ذهنیت خودمون رو میتونیم عوض کنیم, یعنی یاد بگیریم که چطوری به افراد جنس مخالف عادت کنیم. این کار اولش خیلی سخته, اما به تدریج آنقدر آسون میشه که خیلی وقتها میشه بدون توجه به جنسیت یک فرد باهاش حرف زد, بیرون رفت و یا دوست شد. پس اسم این قسمت رو میزاریم "چگونه به افراد جنس مخالف عادت کنیم؟


الف - نامرئی نباشید : خیلی ها هستن که سالها به یک محل رفت و آمد میکنن و هیچ کس متوجه وجودشون نمیشه! سرشون رو میندازن پائین, آسه میان و آسه میرن و خیلی مواظبن که مورد اصابت شاخ گربه قرار نگیرن. هیچ وقت جرات نمیکنن که به صورت یه نفر نگاه کنن چه برسه به اینکه بخوان باهاش حرف بزنن... نظر شما رو نمیدونم, اما خودم حدس میزنم که اینجور آدمها حتی از خودشون تو آینه هم خجالت بکشن که البته تعجبی هم نداره. اولین قدم برای این افراد اینه که از حالت نامرئی بودن خارج بشن. آسونترین روشی که به ذهن من میرسه سلام کردنه! من نمیتونم قدرت و معجزه سلام رو برای شما توصیف کنم. خودتون رو مجبور کنید که به دیگران (منظورم کسانیه که بیشتر از یک بار میبینید, مثل همکلاسیها یا همسایه ها و ...) سلام کنید. این کار نه جرمه, نه غیر اخلاقی و نه خلاف عرف. البته لازم نیست که حتماً با گفتن کلمه "سلام" و با صدای بلند سلام کنید, میتونید فقط با یک اشاره سر کوتاه به دیگران سلام کنید. سلام کردن باعث میشه که در خاطر افراد بمونید و دیگران متوجه وجود شما بشن و زمینه برای آشنایی های بعدی فراهم بشه. لازم نیست که حتماً وایسین و چاق سلامتی هم بکنید, یک سلام ساده با اشاره سر کافیه... و بعدش خیلی معمولی رد بشین. من 99% تضمین میکنم که از دفعه دوم و سوم به بعد همه (چه دختر و چه پسر) به شما جواب میدن و حتی تعجب میکنید که بعضی ها اسمتون رو هم میدونن و ممکنه از خیلی ها یک لبخند هم دریافت کنید!
(البته نه اینجوری )

ب - شرایط رو برای خودتون آسون کنید : یکی از بزرگترین اشتباهات تازه کارها اینه که همیشه به سراغ سخت ترین حالت ممکن میرن! توی ارتباط هم این موضوع صادقه... بزارین یه مثال براتون بزنم, پسری رو در نظر بگیرین که خیلی خوش سلیقه تشریف دارن و اصولاً زیر نیکول کیدمن رو قابل نگاه کردن نمیدونن. طبیعتاً ایشون هیچ وقت به هیچ دختری که زیر این استاندارد باشن, توجهی ندارن. در این شرایط فرض کنید که یه روز شانس میزنه و ایشون فتوکپی رنگی نیکول کیدمن رو تو یه مهمونی می بینند و تصمیم میگیرن که برن جلو و مثلاً یه جوری سر صحبت رو باز کنن. طبیعیه که این آدم که سالها به دنبال این مورد خاص بوده دست و پاش به رعشه میفته, آب دهنش خشک میشه و همه جاش عرق میکنه و معمولاً یا وسط راه بیخیال میشه, یا چنان گندی میزنه که میشه براش یه جوک ساخت! خوب آخه آدم حسابی! تو که تاحالا به جز با خواهرت و دخترخاله 12 سالت با هیچ دختر دیگه ای حرف نزدی, دیوونه ای میری سراغ همچین آدمی که از شدت استرس خودتو خراب کنی!؟ بهترین توصیه برای آدمهای خجالتی اینه که تا زمانی که اعتماد به نفس کافی پیدا نکردن, سراغ افرادی که نظرشون رو جلب میکنن نرن! برین سراغ دختر یا پسری که دوست شدن با اون براتون اولویت زیادی نداشته باشه و فقط باهاش راجع به هر چیزی که میخواین حرف بزنید. اینجوری ذهنتون به حرف زدن با افراد جنس مخالف عادت میکنه و اعتماد به نفس و خونسردی بیشتری به دست میارین. (و حتی ممکنه یکی دوتا دوست-دختر یا دوست-پسر هم پیدا کنید!)


ج - تنهایی نپرین : همه میدونن که دخترها خیلی کم تنها هستن و معمولاً خیلی سریع یه دسته با هم تشکیل میدن و با هم اینور اونور میرن. اینو خیلی راحت میشه تو محیط های عمومی مثل دانشگاه و همینطور تو مناسبتهای خصوصی مثل مهمونی ها دید. من بعداً در مورد این دسته ها باید چیزهای زیادی بنویسم, اما مهمترین خصوصیت این دسته ها اینه که هر کس تنهایی بره طرفشون 100% کنف میشه! حتی اگه تو این دسته ها دختری باشه که از شما خوشش هم بیاد, اما چون میخواد جلو دوستاش حفظ ظاهر کنه برخورد متفاوتی با شما میکنه و این کاملاً طبیعیه. راه حل این موضوع خیلی ساده, زیرکانه و فوتبالیه : "یارگیری نفر به نفر" . ببینید, موضوع اینه :اگه فرضاً دسته مورد نظر شما سه نفرست, شما باید سه نفری برین طرفشون. اینجوری احتمال حال گیری به زیر 10% کاهش پیدا میکنه! وقتی که با یکی دو نفر از دوستاتون با افراد جنس مخالف روبرو میشین, حمایت روانی اونها باعث میشه که مقدار زیادی از فشار و استرس شما کم بشه. وقت بیشتری برای فکر کردن روی حرفاتون دارین و در صورتی که کار در حال خراب شدن باشه اونها به کمکتون میان. با توجه به این موضوع, مهمترین قدم برای هر آدم خجالتی, پیدا کردن یکی دو تا "کمک-خلبان قابل اعتماده"... چون خلبانهایی که تنها میپرن زود سقوط میکنن.


د - "دختر-پسر-بازی" رو فراموش کنید : یکی از چیزهایی که فشار زیادی به افراد خجالتی میاره, عجله در پیدا کردن دوست دختر یا دوست پسره! البته من بهشون حق میدم, چون یکی از خواص اصلی سیستم جداسازی پسر و دختر از هم در سنین بلوغ اینه که این فکر در ذهن آدم جا میفته که جنس مخالف فقط به درد دوست شدن و سکس میخوره (باید به نبوغ مسئولان تو این قضیه تبریک و تسلیت گفت! ). عزیزان من! این موضوع اصلاً درست نیست... این قضیه رو از کله هاتون بیرون کنید که با هر دختری که آشنا شدین و مثلاً چند بار با هم حرف زدین, طرف میشه دوست دختر شما. یا اینکه اگه پسری اومد و از شما جزوه خواست, پس حتماً عاشقتونه! اصولاً حلقه مفقوده رابطه دختر و پسر در جامعه ما "آشنا شدنه". برای اکثریت ما این موضوع جا افتاده که دختر و پسر یا با هم دوستن یا دوست نیستن؛ حد وسطی هم وجود نداره! این قضیه کاملاً غلطه. گاهی وقتها برای من Email میرسه که مثلاً توش نوشتن که مثلاً یه دختری رو تو خیابون دیدن و بهش پیشنهاد دوستی دادن و طرف حالشون رو به سختی اخذ کرده و بعدش هم از من پرسیدن که چیکار باید بکنن؟! اولین کاری که باید بکنید اینه که به هیچ وقت و به هیچ کس پیشنهاد دوستی ندین!!! دوستی معامله نیست؛ خرید و فروش نیست و مطمئناً خواستگاری هم نیست که احتیاجی به پیشنهاد داشته باشه! یه چیزیه که اصولاً نمیشه زمانی رو برای شروعش مشخص کرد. این فشار ذهنی رو که حتماً باید با یه دختر یا پسر دوست بشین رو بردارین! عوض اینکار تلاش خودتون رو روی آشنا شدن با دیگران متمرکز کنید. بعد از یه مدت متوجه میشین که مدتهاست که کلی دوست از جنس مخالف دارین و خودتون متوجه نشده بودین!