مددکاری اجتماعی

2. بعضی از والدین تصور می کنند که کودکان اجازه ندارند با والدین خود مخالفت کنند. بعضی از والدین هم تصور می کنند اختلاف سازنده تبادل نظر سالم است. بعضی از والدین به فرزندانشان اجازه می دهند پای خود را روی میز نشیمن بگذارند اما چنین رفتاری برای بعضی از والدین شدیداً غیرقابل  قبول است. به همین دلیل والدین باید آزادانه مرزهای فرزند خود را مشخص کنند.

3. بعضی از والدین به هدایت های کلامی آرام و منطقی اعتقاد دارند درحالیکه دسته دیگری از والدین باور دارند که نیازی به توضیح دادن تربیت نیست و مرزهای آنها باید توسط بچه ها رعایت شود. درنتیجه وقتی رفتارهای بد اتفاق می افتد، نیازی به استدلال و دلیل و برهان آوردن نیست چراکه نتیجه عمل کاملاً متقاعدکننده است. بااینحال دسته دیگری از والدین تنبیه را یک راه منطقی و قابل قبول برای هدایت رفتار بچه ها می دانند. اگر فردی بچه کسی را که اعتقادی به تنبیه بدنی ندارد، تنبیه کند، والدین کودک آن کار را یک خشونت علیه فرزندشان خواهند دید.

4. بعضی والدین احساس می کنند که فقط خودشان دربرابر فرزندشان مسئول هستند. والدین دیگری باور دارند که برای بزرگ کردن یک بچه به کمک یک محله نیاز هست. مسئله ای که اینجا ایجاد می شود این است که بزرگسالان اطراف آن کودک مسئولیت شکل دادن تعریف رفتار قابل قبول و غیرقابل قبول را با هم سهیم هستند. اگر یکی از والدین دسته دوم بچه فردی که خود را به تنهایی مسئول تربیت فرزدش می داند ادب کند، والدین کودک تصور خواهد کرد که به حقوق پدر یا مادری او بی احترامی شده است. از طرف دیگر، اگر یک فرد از دسته دوم والدین کودک یک فرد از دسته خود را هدایت کند، والدین کودک از اقدام فرد بسیار متشکر و قدردان خواهند بود.

اما اگر کودکی وارد خانه شما شد یا در ماشینتان بود یا در شرایطی مسئولیت یک کودک موقتاً با شما بود چه؟ اگر فرزندی در نزدیکی شما بود و رفتارهایی نشان داد که برای شما قابل قبول نبود، بهترین راه این است که به آرامی برای کودک توضیح دهید که وقتی پیش شماست چه نوع رفتاری از او انتظار می رود. شما این حق را دارید که مرزهایی که برای خودتان تعریف کرده اید را درمورد کودک اجرا کنید، حتی اگر آن مرزها با مرزهای والدین کودک متفاوت باشند. البته در این راه باید از حداقل روش های تربیتی استفاده کنید که فاقد هر نوع خشونت باشد.

هر انتخابی که درمورد این مسائل داشته باشید مطمئناً نظر همه والدین را جلب نخواهد کرد. این موضوع همیشه موضوعی بحث انگیز باقی می ماند. بنابراین بهتر است بهترین تصمیمی که در آن لحظه می توانید بگیرید را اتخاذ کنید و نگران نتیجه کار نباشید چراکه بیشترین چیزی بوده که در آن لحظه از دست شما برمی آمده است.