دروغگوها احساس آلودگی میکنند
«اسپایک لی» محقق دانشگاه میشیگان که انجام این پروژه را به عهده داشته است می گوید نتایج آزمایش ها نشان می دهند افرادی که دیگران را فریب داده اند بیشتر از صابون و دهانشویه استفاده می کنند در صورتی که افرادی که واقعیت را می گویند ، احساس نیاز به استفاده بیشتر از مواد شوینده را ندارند.
افرادی که دروغ های کلامی گفته بودند بیشتر از دهانشویه و افرادی که از طریق نامه های الکترونیکی اقدام به دروغگویی و فریب دادن دیگران کرده بودند، بیشتر از صابون استفاده می کردند.
در این مطالعه از داوطلبان خواسته شد نقش وکیلی را بازی کنند که با رقیبی به نام «کریس» برای ارتقا گرفتن در حال رقابت شدید است. از هر یک از داوطلبان خواسته شد تصور کنند مدارکی را یافته اند که کریس آنها را گم کرده و بازگردادن این مدارک باعث پیشرفت شغلی وی و آسیب دیدن آنها خواهد شد ، داوطلبان باید برای کریس پیامی صوتی یا نوشتاری می گذاشتند تا به وی بگویند مدارک را یافته اند یا نه.
بلافاصله پس از گذاشتن پیام، داوطلبان بر اساس میزان اشتیاق به خریداری صابون یا دهانشویه دسته بندی شدند نتایج نشان داد افرادی که از پشت خط تلفن اقدام به دروغگویی کرده و پیامی نادرست برای کریس به جا گذاشته بودند به استفاده از دهانشویه تمایل شدیدی داشتند و حتی حاضر بودند برای خرید آن بهایی بیشتر بپردازند که این نتیجه در مورد افرادی که حقیقت را گفته بودند، صحت نداشت.
به گفته «لی» اشاره به عبارت های آلوده دست یا آلوده دهان در مکالمات روزانه باعث شده است تا مردم درباره مفهوم انتزاعی پاکی و سلامت اخلاقی به شیوه ای فیزیکی تر بیاندیشند و آن را به پاکی جسمی ارتباط دهند.
«لی» معتقد است این نوع ارتباط قوی میان مفاهیم انزاعی و فیزیکی باعث شده پس از دروغ گفتن ، فرد نه تنها درصدد جبران رفتار ناپسند خود برآید، بلکه تلاش می کنند عضو آلوده بدن خود را نیز پاک کنند.